ارتحال ملکوتی و جانسوز فقیه عالیقدر، مفسر قرآن کریم و مرجع عظیمالشأن جهان تشیع، حضرت آیتالله العظمی حاج شیخ حسین وحید خراسانی (قدسالله نفسه الزکیه)، ضایعهای بس عظیم و ثلمهای جبرانناپذیر بر پیکره جهان اسلام، حوزههای علمیه و قلوب میلیونها مؤمن دلداده به مکتب اهلبیت(ع) وارد کرد. خاموش شدن این مشعل فروزان فقاهت و معرفت، نهتنها حوزههای علمیه قم و نجف را در ماتمی عمیق فرو برد، بلکه تمامی جویندگان علم و فقاهت را داغدار کرد. روح بلند آن عبد صالح خدا، پس از بیش از یک قرن مجاهدت علمی، تهذیب نفس و خدمت بیوقفه به شریعت سیدالمرسلین(ص)، سرانجام در جوار رحمت حق آرام گرفت.
حیات علمی و سلوک معرفتی؛ از خراسان تا قلههای اجتهاد در نجف و قم
حیات پربرکت آیتالل هالعظمی وحید خراسانی، روایتگر قرنها میراث ناب فقاهت شیعی است که در وجود معظمله تبلور یافته بود. ایشان پس از کسب مقدمات و سطوح عالی در مشهد مقدس و بهرهگیری از محضر اساتید برجسته فقه، اصول و فلسفه در دیار خراسان، راهی سرزمین علم و معرفت، نجف اشرف شد. اقامت ۱۲ساله و مجاهدت علمی ایشان در حوزه علمیه نجف، از آن فقیه فرزانه شخصیتی فقیه و وارسته ساخت. تلمذ در مکتب اساتید بزرگی همچون حضرات آیات عظام سید ابوالقاسم خویی، سید عبدالهادی شیرازی، سید محسن حکیم، میرزا عبدالهادی شیرازی و آقا بزرگ تهرانی، به ویژه اختصاص سالیان متمادی به شاگردی و ملازمت علمی مرحوم آیتالله العظمی خویی(ره)، معظمله را در ردیف برجستهترین استوانههای علمی و ارکان مکتب اصولی نجف قرار داد.
نبوغ ذاتی، حافظه شگفتانگیز، احاطه کمنظیر بر ادبیات عرب، تسلط عمیق بر کلام، حدیث و تفسیر، در کنار دقت نظر بیبدیل در مباحث فقهی و اصولی، کرسی درس ایشان را به یکی از پرجمعیتترین، عمیقترین و پربارترین حلقههای علمی تاریخ معاصر تشیع تبدیل کرد. پس از بازگشت به ایران و استقرار در حوزه علمیه قم در اوایل دهه ۵۰شمسی، حضور ایشان جانی تازه به کالبد علمی حوزه بخشید.
شاگردپروری و احیای سنتهای اصیل حوزوی
یکی از درخشانترین فصول کارنامه جاودان این مرجع فقید، اهتمام بیوقفه ایشان به تربیت عالمان ربانی و مجتهدان تراز اول بود. کرسی درس خارج فقه و اصول معظمله در مسجد اعظم قم، به مدت بیش از نیم قرن، میعادگاه هزاران فاضل، محقق و مجتهدی بود که از خرمن دانش بیکران آن عالم فرزانه خوشهچینی میکردند. بسیاری از مراجع، فقها، مدرسان سطوح عالی و شخصیتهای علمی امروز جهان تشیع، مفتخر به شاگردی در مکتب علمی ایشان هستند.
ایشان در مقام استادی، تنها به انتقال مفاهیم پیچیده علمی بسنده نمیکردند؛ بلکه با منش اخلاقی، زهد و سادهزیستی کمنظیر، نظم شگفتانگیز و تقید به سنتهای سلف صالح، معلم اخلاق و مربی نفوس نیز بودند.
فنای در ولایت؛ پرچمدار عزاداری و احیای شعائر اهلبیت(ع)
آنچه شخصیت علمی و معنوی آیتالله العظمی وحید خراسانی را در تاریخ مرجعیت متمایز و جاودانه میکند، ذوب شدن ایشان در محبت و ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) بود. ایشان احیای شعائر الهی، فاطمی و حسینی را خط مقدم حفظ کیان تشیع و سپر بلای جامعه اسلامی میدانستند.
پیشگامی در اقامه عزای صدیقه طاهره، حضرت فاطمه زهرا(س) و حضور شخص شخیص آن مرجع کهنسال با پای پیاده در دستههای عزاداری ایام فاطمیه و شهادت ائمه اطهار(ع)، صحنههایی ماندگار از تواضع علم در برابر عظمت ولایت خلق کرد. اشکهای صادقانه، نالههای جانسوز در ذکر مصائب سیدالشهدا(ع) و ارادت بیحد و حصر و منحصر بهفرد ایشان به ساحت مقدس قطب عالم امکان، حضرت بقیةالله الاعظم (ارواحنا فداه)، الگویی عملی از پیوند عمیق مرجعیت علمی با معنویت و مردمداری را به تصویر کشید.
دغدغهمندی برای کیان اسلام، حفظ وحدت و پشتیبانی از نظام اسلامی
معظمله که از دوران مبارزات اسلامی با نهضت همراهی داشتند، در طول دهههای پس از پیروزی انقلاب نیز همواره تقویت بنیه دینی جامعه، حفظ استقلال کشور در برابر هجمههای بیگانگان و صیانت از هویت شیعی و اسلامی ایران را وظیفهای شرعی و عقلی میشمردند و حضور ایشان در جنگ تحمیلی اول و همراهی با رزمندهها نشانی از این روحیه انقلابی دارد.
دیدگاههای حکیمانه ایشان در ضرورت حفظ آرامش و انسجام جامعه، پرهیز از تفرقه، توجه ویژه به معیشت مردم و گرهگشایی از مشکلات محرومان و تأکید مستمر بر اینکه «حفظ این مملکت و کیان تشیع بر همگان واجب است»، همواره پشتوانهای معنوی و راهگشا برای کشور در مقاطع حساس بود. ایشان با نگاهی پدرانه و دلسوزانه، مسئولان و کارگزاران نظام را به رعایت عدالت، خدمت خالصانه به بندگان خدا و تبعیت از سیره امیرالمؤمنین(ع) فرامیخواندند و اقتدار و عزت ایران اسلامی را در گرو تمسک به قرآن و عترت میدانستند.
امروز آسمان فقاهت و مرجعیت، ستارهای درخشان و خورشیدی عالمتاب را از دست داده است؛ اما میراث سترگ علمی، شاگردان برجسته، آثار ماندگار و سیره عملی آیتالله العظمی وحید خراسانی، تا همیشه تاریخ، چراغ راه حوزههای علمیه و جامعه ایمانی خواهد ماند.
اینجانب این مصیبت عظما و فاجعه مولمه را به ساحت مقدس و نورانی حضرت ولیعصر امام زمان(عج)، مراجع عظام تقلید، حوزههای علمیه، شاگردان و ارادتمندان ایشان، ملت شریف و قدرشناس ایران و به ویژه بیت مکرم و فرزندان فاضل آن فقید سعید، صمیمانه تسلیت و تعزیت عرض مینمایم. از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم روح مطهر آن فقیه اهلبیت(ع) را در اعلی علیین با سید و سالار شهیدان محشور فرماید و به بازماندگان و علاقهمندان ایشان صبر جمیل و اجر جزیل عنایت کند.
وَالسَّلَامُ عَلَیْهِ یَوْمَ وُلِدَ وَ یَوْمَ مَاتَ وَ یَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا




نظر شما